صدای قلبم آرام آرام تند می شود.

نیم نگاهی به سمت جلوی ماشین دارم.

دلهره ی رسیدنم شدید می شود.

= آقا ممنون همین سمت پیاده می شم.

- مگه نمی خواید برید تهران ، پس چرا این سمت!!؟

= ممنون بفرمایید کرایتون.

مثل عادت همیشگی باز هم از همان مسیر همیشگی.

از ماشین پیاده میشم و هنوز نگاهم به زمین است.

سکانس دوم:

آرام نگاهم را به سمت اطراف میکشم.

آرام زیر لب زمزمه میکنم :

= خدا کنه این بار کسی از من مسیر نپرسه یا ...

با اینکه می دونم همیشه شنیده میشه!

ولی هر بار این رو زمزمه می کنم!

قدم هام رو آرام به زمین میکشم.

سرم به زمین است و هوا تاریک،

میدان مثل همیشه شلوغ.

حرکتم را آهسته ادامه میدم به گونه ای که کسی متوجه من نشود!

انگار که اصلا وجود خارجی ندارم!

به محل ایستگاه که رسیدم.

= یعنی این بار قراره با آرامش ِ فراموشی به جلسه امتحان برسم؟

ناگاه سکوت بر حرفم سرازیر می شود!

سایه مردی بر روی زمین سنگینی می کند!

نگاهم را به سمت لبانش بلند کردم.

صدایش در گوشم گم بود.

ولی لبانش در حال زمزه !

- آقا شهر  ِ یار میرید؟

= ...

سکانس آخر:

دستم را بر قلبم کشیدم!

باز هم بغض لعنتی..

نگاهم را از چشمانش به زمین انداختم و آرام گفتم:

= خیلی دیر است....

- آقا اتفاقی افتاده؟

= نه مشکلی نیست.

- آخه ..

= چیزی نیست به خاطر غباره، چشمام حساس شدند!

"این سه سکانس ِ اضطراب ِ همیشگیه امتحانات من است.."